Sacha kwam als 3 maanden oude pup enhousiast de dierenartsenpraktijk binnenwandelen waar ik werkte. Ze was net een paar weken bij haar nieuwe eigenaar en had haar vaccinaties nodig. Bij de routinecontrole bleek dat ze een hartruis had. Dit betekende dat één van haar hartkleppen niet goed werkte. Haar levensverwachting zou niet lang zijn... Dit was reden voor haar nieuwe eigenaar om haar weer terug te brengen naar de fokker. Ikzelf was ondertussen helemaal weg van haar: zo mooi, lief en enthousiast. Ik heb de fokker gebeld en haar daar opgehaald, met de belofte dat ik er nooit mee zou fokken.
(september 2009)

Zo had ik dus ineens een hond! En wat voor één! Sacha was in no time thuis en ging altijd met mij mee naar de praktijk. Ze wond iedereen om haar pootje en alles vond ze leuk: ballen, training, mensen, dieren. Iedereen moest begroet worden en alles moest ondernomen worden: in de trein, naar de markt, naar de paarden, naar restaurants etc.etc. Ze leerde enorm snel en ik kon haar dus ook overal mee naar toe nemen
.(2006 spel met Jarro)

Toen ik een kantoorbaan kreeg was het in eerste instantie mogelijk om haar mee te nemen. 's Ochtends bij aankomst op kantoor rende ze eerst alle kamers af om iedereen te begroeten, daarna ging ze rustig op mijn kamer liggen en hield iedereen in de gaten. Als ik de kamer uit moet ging ze op de drempel liggen wachten tot ik weer terug was. Soms was ik haar kwijt, dan had een collega haar meegenomen en lag ze bij hem op de kamer.

Op een gegeven moment waren honden niet toegestaan op kantoor en ging ze met de hondenuitlaatservice mee. Ik woonde toen nog in Utrecht. Iedere dag werd ze gehaald en gebracht. Ze vond het héérlijk. Lekker wandelen in het bos met andere honden. Sacha was enorm sociaal met andere honden, ze kon eigenlijk met iedere hond opschieten. Pups werden gecorrigeerd als het nodig was, maar verder speelde ze er op los.
(2009 sacha met pup guusje)
Haar andere passies waren water en apporteren. Het liefst in deze combinatie. Toen ik haar een week had en langs een meertje liep sprong ze er spontaan in en was niet meer weg te krijgen.

Na mijn verhuizing naar Bennekom is Sacha met Janny meegegaan. Ook dit was een groot succes, Sacha vond het geweldig. 's Ochtends lag ze al te wachten op het geluid van het busje en zo rond een uur of 10 werd ze onrustig..
(Sacha 2007)
Elke keer als er een auto met een wat zwaardere motor de straat inreed, gingen haar oren omhoog: is dat Janny? Nee, helaas, de volgende auto dan? Als Janny dan kwam was het eerste wat ze deed een schoen brengen, daarna kon ze mee. Toen Sacha ouder werd was het niet meer mogelijk om met haar te wandelen, maar ging ze naar de dagopvang. Dit was echt haar 'uitje'. Ik weet zeker dat ze het in de weekenden miste. Janny heeft Sacha van dichtbij ouder zien worden. Ze kreeg last van artritis in haar voorpoten en rugpijn en hartklachten. Ondanks haar ongemakken bleef ze enthousiast en speels. Ze heeft het volgehouden tot ze echt niet meer kon. Puur op wilskracht en karakter, maar op een gegeven moment kon ze het echt niet meer. Ze is nog meegeweest op vakantie op Terschelling. In een bolderkar naar het strand, ook dit vond ze fantastisch: ze kon mee, maar hoefde niet te lopen. Spelen in de zee kon ook nog. Afgelopen september heb ik haar laten inslapen, Sacha is 13 1/2 geworden. Ik mis haar nog steeds